Aslan Kocaman: Değil Bir Defalığına

oldu olacak bir hayatı yaşarken dedim niye
bir tanrısı varsa dahi benim oluşum komik
hangi sokağa varsam çıkacağı illa yalnızlık
kalırsa hepsinden geriye bir son o da sabah
yarın belki sana belki bana bir rivayet

bunca ağrının sızının içinde güldüğüm delilik
beni bana getirecek olan ben artık ne diye
bir dua olsun ardımdan bir de zeytin ağacı
gurbet olmaz yattığım yeri bellediğim vatan
bu anlattıklarımı say istersen pervasızlık

döndüm başa kustum kelebekleri
yaşananlar değil sadece bahtsızlık
sürünce merhemi iyileşmesi bildiğiyle öz
yaşamak gölgesinde bir de büyüyen harami
kendine mi herkese mi kiminle bu empati
öldüm doğdum işte bildiğimle yine o yalnızlık

uzak köy ve eşkıya paklar içimdeki hürriyeti
hangisiyle daha söyleyeyim kendimi
bu kadar betona boyanmışken evet haklısın
umut denilen zorbanın gizli kurşunu vicdan
belki bundan korkuyor gerçeğini yutkunup
ve ölmek meçhul duygu, tanışamayacağım